Sakramenty

Co to jest bierzmowanie?

Bierzmowanie jest sakramentem, który dopełnia łaskę chrztu świętego.

Przez sakrament bierzmowania ochrzczeni:

• zostają jeszcze ściślej związani z Kościołem,
• otrzymują szczególną moc Ducha Świętego,
• są umacniani do dawania świadectwa Chrystusowi słowem i życiem,
• otrzymują pomoc, aby mężnie wyznawać wiarę i według niej postępować.

Duch Święty umacnia człowieka swoimi darami i pomaga mu dojrzale oraz odpowiedzialnie przeżywać wiarę w codziennym życiu.

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, pozostawia w człowieku niezatarte duchowe znamię, dlatego można je przyjąć tylko raz.

---

Kto może przyjąć bierzmowanie?

Sakrament bierzmowania może przyjąć osoba ochrzczona, która nie była jeszcze bierzmowana.

Osoba przystępująca do bierzmowania powinna być odpowiednio przygotowana, być w stanie łaski uświęcającej i mieć pragnienie przyjęcia tego sakramentu.

---

Kto może udzielić bierzmowania?

Zwyczajnym szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup.

W określonych przez Kościół sytuacjach bierzmowania może udzielić również prezbiter posiadający odpowiednie uprawnienie.

W niebezpieczeństwie śmierci sakramentu bierzmowania może udzielić każdy prezbiter.

---

Jak udziela się bierzmowania?

Sakramentu bierzmowania udziela się przez namaszczenie czoła krzyżmem świętym wraz z nałożeniem ręki.

Szafarz wypowiada słowa:

„N., przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.

Bierzmowany odpowiada:

„Amen”.

Bierzmowanie jest zwykle udzielane podczas Mszy Świętej.

---

Świadek bierzmowania – jaka jest jego rola?

Świadek bierzmowania ma pomagać bierzmowanemu w wiernym wypełnianiu zobowiązań wynikających z przyjętego sakramentu i wspierać go na drodze wiary.

Kościół zaleca, aby – jeśli jest to możliwe – funkcję świadka bierzmowania pełnił jeden z rodziców chrzestnych.

---

Kto może zostać świadkiem bierzmowania?

Świadkiem bierzmowania może zostać osoba, która:

• jest katolikiem,
• ukończyła 16. rok życia, chyba że zgodnie z prawem kościelnym zachodzi możliwość wyjątku,
• przyjęła sakrament bierzmowania i Najświętszą Eucharystię,
• prowadzi życie zgodne z wiarą katolicką i zadaniem, które ma podjąć,
• nie jest związana prawnie nałożoną lub stwierdzoną karą kanoniczną.

Funkcji świadka bierzmowania nie powinna pełnić osoba, której sposób życia pozostaje w sprzeczności z wiarą i zadaniem, jakie ma podjąć.

---

Jakie znaczenie mają obrzędy bierzmowania?

Włożenie rąk
Jest biblijnym gestem, przez który Kościół wzywa daru Ducha Świętego dla kandydatów do bierzmowania.

Namaszczenie krzyżmem świętym
Oznacza szczególne naznaczenie Duchem Świętym. Bierzmowany otrzymuje niezatarte duchowe znamię – „znamię Pańskie” – oraz szczególną moc do dawania świadectwa Chrystusowi i życia zgodnego z Ewangelią.

---

Jak wygląda przygotowanie do bierzmowania w naszej parafii?

Przygotowanie do przyjęcia sakramentu bierzmowania w naszej parafii trwa dwa lata i rozpoczyna się w ósmej klasie szkoły podstawowej, zgodnie z obowiązującymi wytycznymi.

W czasie przygotowania kandydaci:

• uczestniczą w spotkaniach i katechezach przygotowujących do bierzmowania,
• regularnie uczestniczą we Mszy Świętej i nabożeństwach,
• przystępują do sakramentu pokuty i pojednania,
• uczestniczą w katechezie szkolnej,
• pogłębiają swoją wiedzę religijną i uczą się świadomie żyć wiarą.

Do sakramentu bierzmowania nie może zostać dopuszczona osoba, która nie uczestniczy w katechizacji szkolnej lub publicznie sprzeciwia się wierze i moralności katolickiej.

W weryfikacji przebiegu przygotowania i praktyk religijnych służy specjalny indeks podpisywany przez kapłanów lub wyznaczone przez nich osoby.

---

Jakie dokumenty są potrzebne do bierzmowania?

W terminie wskazanym przez kapłana odpowiedzialnego za przygotowanie do bierzmowania należy dostarczyć:

1. aktualny odpis aktu chrztu – ważny przez sześć miesięcy od daty wystawienia,
2. zaświadczenie dotyczące świadka bierzmowania, podpisane przez proboszcza parafii jego zamieszkania,
3. zgodę na przyjęcie bierzmowania poza parafią zamieszkania – w przypadku kandydatów mieszkających poza naszą parafią,
4. zaświadczenie o odbytej spowiedzi kandydata i świadka.

W sprawie przygotowania do bierzmowania, wymaganych dokumentów lub innych formalności zapraszamy do kontaktu z kancelarią parafialną.

Co to jest Eucharystia?

Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego.

W Eucharystii Jezus Chrystus daje nam samego siebie – swoje Ciało i Krew – i zaprasza nas do najgłębszego zjednoczenia z Nim w Komunii Świętej.

Podczas każdej Mszy Świętej uobecnia się jedyna Ofiara Chrystusa złożona na krzyżu. Nie jest ona powtarzana – Eucharystia sakramentalnie uobecnia Ofiarę Chrystusa i pozwala nam uczestniczyć w jej owocach.

Eucharystię ustanowił Jezus Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy. Wziął chleb i wino, dał je swoim uczniom jako swoje Ciało i Krew i polecił:

„To czyńcie na moją pamiątkę”.

---

W jaki sposób Jezus Chrystus jest obecny w Eucharystii?

Jezus Chrystus jest prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie obecny pod postaciami konsekrowanego chleba i wina.

Podczas konsekracji dokonuje się przeistoczenie – cała substancja chleba przemienia się w Ciało Chrystusa, a cała substancja wina w Jego Krew, przy zachowaniu postaci chleba i wina.

Dlatego Najświętszy Sakrament otaczamy najwyższą czcią, wyrażaną zarówno przez wewnętrzną adorację, jak i zewnętrzne gesty szacunku.

---

Kiedy katolik jest zobowiązany uczestniczyć we Mszy Świętej?

Uczestnictwo we Mszy Świętej jest dla katolika nie tylko obowiązkiem, ale przede wszystkim spotkaniem z Chrystusem i centrum chrześcijańskiego przeżywania niedzieli.

Wierni są zobowiązani do uczestnictwa we Mszy Świętej w każdą niedzielę oraz w święta nakazane.

W Polsce świętami nakazanymi są:

• 1 stycznia – uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi,
• 6 stycznia – uroczystość Objawienia Pańskiego,
• uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Boże Ciało,
• 15 sierpnia – uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny,
• 1 listopada – uroczystość Wszystkich Świętych,
• 25 grudnia – uroczystość Narodzenia Pańskiego.

Obowiązek uczestnictwa we Mszy Świętej można wypełnić również wieczorem dnia poprzedzającego niedzielę lub święto nakazane.

Z obowiązku uczestnictwa może zwolnić poważna przyczyna, na przykład choroba lub konieczność opieki nad osobą, która tej opieki potrzebuje.

---

Kiedy odprawiane są Msze Święte w naszej parafii?

W niedziele i święta:

• 8.00
• 9.00 – w kaplicy w Sierakowie
• 10.00
• 12.00
• 18.00

W dni powszednie:

• 6.45
• 18.00

---

Kto może przyjąć Komunię Świętą?

Do Komunii Świętej może przystąpić katolik odpowiednio przygotowany do jej przyjęcia i pozostający w stanie łaski uświęcającej.

Osoba świadoma popełnienia grzechu ciężkiego powinna przed przyjęciem Komunii Świętej przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania.

Przystępując do Komunii Świętej, wierzymy, że Eucharystia nie jest jedynie symbolem – pod postaciami eucharystycznymi przyjmujemy prawdziwie obecnego Jezusa Chrystusa.

Przed przyjęciem Komunii Świętej należy również zachować post eucharystyczny – przynajmniej jedną godzinę bez jedzenia i picia, z wyjątkiem wody i lekarstw. Od tej zasady przewidziane są przez Kościół określone wyjątki, między innymi dla osób starszych i chorych oraz ich opiekunów.

---

Kto może sprawować Eucharystię?

Mszę Świętą może ważnie sprawować wyłącznie kapłan – biskup lub prezbiter.

---

Z jakich części składa się Msza Święta?

Msza Święta ma dwie zasadnicze części, które są ze sobą ściśle związane i tworzą jeden akt kultu:

1. Liturgia słowa

Słuchamy słowa Bożego zawartego w Piśmie Świętym, przyjmujemy je z wiarą i odpowiadamy na nie. W niedziele i uroczystości wyznajemy wiarę, a następnie powierzamy Bogu potrzeby Kościoła i świata w modlitwie powszechnej.

2. Liturgia eucharystyczna

Na ołtarzu przygotowywane są chleb i wino. W Modlitwie eucharystycznej Kościół składa Bogu dziękczynienie, a podczas konsekracji mocą Ducha Świętego chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa.

Liturgia eucharystyczna prowadzi do Komunii Świętej, w której wierni odpowiednio przygotowani przyjmują Ciało Chrystusa i jednoczą się z Nim.

Te dwie zasadnicze części Mszy Świętej poprzedzają obrzędy wstępne, a całą celebrację kończą obrzędy zakończenia wraz z błogosławieństwem i rozesłaniem wiernych.

---

Czym jest adoracja Najświętszego Sakramentu?

Adoracja Najświętszego Sakramentu jest modlitwą przed Jezusem Chrystusem rzeczywiście obecnym w Eucharystii.

Może być czasem uwielbienia, dziękczynienia i prośby, ale również trwania przed Bogiem w ciszy.

W naszej parafii Najświętszy Sakrament adorujemy podczas cyklicznych nabożeństw oraz w każdy piątek po wieczornej Mszy Świętej do godziny 21.00.

---

Czym jest intencja Mszy Świętej?

Msza Święta może być sprawowana w określonej intencji – za osoby żyjące lub zmarłe, a także w powierzonych Bogu sprawach.

Możemy prosić o sprawowanie Mszy Świętej między innymi:

• w intencji dziękczynnej,
• w intencji błagalnej,
• o zdrowie i Boże błogosławieństwo,
• za rodzinę i bliskich,
• z okazji ważnych wydarzeń życia,
• za osoby zmarłe.

W naszej parafii intencje mszalne można zamawiać w kancelarii parafialnej oraz w zakrystii po Mszach Świętych.

Ofiara składana przy zamawianiu intencji nie jest zapłatą za Mszę Świętą. Wierni mogą złożyć przy tej okazji dobrowolną ofiarę.

---

Co to jest Msza gregoriańska?

Msza gregoriańska to 30 Mszy Świętych sprawowanych przez 30 kolejnych dni w intencji jednej osoby zmarłej.

Nazwa tej praktyki wiąże się ze św. Grzegorzem Wielkim i wielowiekową tradycją modlitwy Kościoła za zmarłych.

Msze gregoriańskie są szczególną formą modlitwy eucharystycznej za zmarłego, którego powierzamy Bożemu miłosierdziu.

W naszej parafii Msze gregoriańskie można zamawiać w kancelarii parafialnej.

---

Czym jest Pierwsza Komunia Święta?

Pierwsza Komunia Święta jest szczególnym wydarzeniem w życiu dziecka, które po odpowiednim przygotowaniu po raz pierwszy przyjmuje Ciało Chrystusa w Eucharystii.

Przygotowanie do tego wydarzenia jest wspólną drogą dziecka, jego rodziny i wspólnoty Kościoła.

Szczególną rolę odgrywają rodzice – pierwsi wychowawcy i świadkowie wiary, którzy przez modlitwę, uczestnictwo we Mszy Świętej i codzienne życie pomagają dziecku budować relację z Bogiem.

---

Kiedy odbywa się Pierwsza Komunia Święta w naszej parafii?

Dzieci przystępują do Pierwszej Komunii Świętej w trzeciej klasie szkoły podstawowej.

Termin uroczystości jest podawany przez kapłana odpowiedzialnego za przygotowanie dzieci podczas pierwszego spotkania z rodzicami, które odbywa się we wrześniu.

---

Jak wygląda przygotowanie dziecka do Pierwszej Komunii Świętej?

Pierwszym i najważniejszym miejscem przygotowania dziecka do spotkania z Chrystusem w Eucharystii jest rodzina.

To w domu dziecko poznaje modlitwę, uczy się wiary i – uczestnicząc z rodzicami w niedzielnej Mszy Świętej – odkrywa znaczenie Eucharystii.

Przygotowanie obejmuje również:

• katechezę szkolną,
• regularne uczestnictwo w niedzielnej i świątecznej Mszy Świętej,
• udział w nabożeństwach i spotkaniach organizowanych w parafii,
• naukę modlitw i podstawowych prawd wiary,
• bezpośrednie przygotowanie do pierwszej spowiedzi i Pierwszej Komunii Świętej.

Pierwsza Komunia Święta dziecka jest poprzedzona sakramentalną spowiedzią i rozgrzeszeniem.

Spotkania w parafii służą zarówno duchowemu przygotowaniu dzieci i rodziców, jak i omówieniu spraw organizacyjnych związanych z uroczystością.

---

Jakie dokumenty są potrzebne do Pierwszej Komunii Świętej?

W terminie wskazanym przez kapłana odpowiedzialnego za przygotowanie należy dostarczyć:

1. aktualne świadectwo chrztu – ważne sześć miesięcy od daty wystawienia; dokument nie jest wymagany w przypadku dzieci ochrzczonych w naszej parafii,
2. zgodę proboszcza parafii zamieszkania na przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej poza własną parafią – dotyczy dzieci mieszkających poza naszą parafią,
3. uzupełniony formularz zgłoszeniowy – na początku przygotowania,
4. uzupełnioną książeczkę potwierdzającą uczestnictwo w Mszach Świętych i nabożeństwach – na zakończenie przygotowania.

W sprawie przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej, wymaganych dokumentów lub terminów zapraszamy do kontaktu z kancelarią parafialną.

Co to jest sakrament pokuty i pojednania?

Sakrament pokuty i pojednania, nazywany najczęściej spowiedzią świętą, jest sakramentem nawrócenia, przebaczenia i pojednania.

Przez chrzest otrzymujemy nowe życie w Chrystusie, jednak pozostaje w nas skłonność do grzechu. Chrystus pozostawił Kościołowi sakrament, w którym człowiek może otrzymać przebaczenie grzechów popełnionych po chrzcie oraz pojednać się z Bogiem i Kościołem.

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus powiedział Apostołom:

„Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22–23).

Spowiedź święta nie jest jedynie wyznaniem win. Jest spotkaniem człowieka z miłosiernym Bogiem, który przebacza grzechy, przywraca łaskę i daje siłę do rozpoczęcia na nowo drogi nawrócenia.

---

Kto może przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania?

Do sakramentu pokuty i pojednania może przystąpić każda osoba ochrzczona, która po chrzcie popełniła grzech i pragnie pojednania z Bogiem.

Do ważnego przyjęcia sakramentu potrzebne są między innymi żal za grzechy oraz postanowienie poprawy.

---

Kto może odpuszczać grzechy?

Tylko Bóg odpuszcza grzechy. Jezus Chrystus przekazał jednak Apostołom władzę odpuszczania grzechów, która jest sprawowana w Kościele w sakramencie pokuty i pojednania.

Szafarzem tego sakramentu jest kapłan posiadający upoważnienie do spowiadania.

Kapłan nie odpuszcza grzechów własną mocą. Działa w imieniu Chrystusa i Kościoła, a przez sakramentalne rozgrzeszenie Bóg udziela penitentowi przebaczenia i pokoju.

---

Jak przygotować się do spowiedzi świętej?

Pomocą w dobrym przygotowaniu do sakramentu pokuty i pojednania jest znane z katechizmu pięć warunków dobrej spowiedzi:

1. Rachunek sumienia

Rachunek sumienia jest szczerym spojrzeniem na swoje życie w świetle słowa Bożego i nauczania Kościoła.

Przypominamy sobie grzechy popełnione od ostatniej ważnej spowiedzi, zwracając szczególną uwagę na grzechy ciężkie.

Pomocą w rachunku sumienia mogą być przykazania Boże i kościelne, nauczanie Jezusa zawarte w Ewangelii oraz obowiązki wynikające z naszego powołania i stanu życia.

2. Żal za grzechy

Żal za grzechy jest bólem duszy i odrzuceniem popełnionego grzechu wraz z postanowieniem, aby więcej nie grzeszyć.

Żal doskonały wypływa z miłości do Boga miłowanego ponad wszystko. Żal może być również niedoskonały – może rodzić się na przykład ze świadomości brzydoty grzechu lub lęku przed jego konsekwencjami. Taki żal jest także darem Bożym i przygotowuje człowieka do otrzymania przebaczenia w sakramencie pokuty.

3. Mocne postanowienie poprawy

Prawdziwy żal za grzechy łączy się ze szczerą decyzją odwrócenia się od grzechu i pragnieniem zmiany życia.

Mocne postanowienie poprawy nie oznacza pewności, że człowiek już nigdy nie upadnie. Oznacza rzeczywistą wolę walki z grzechem, unikania okazji do niego i podejmowania dobra.

4. Szczera spowiedź

Podczas spowiedzi należy wyznać wszystkie grzechy ciężkie popełnione po chrzcie, które nie zostały jeszcze bezpośrednio odpuszczone w sakramencie pokuty i których jesteśmy świadomi po dokładnym rachunku sumienia.

Grzechy ciężkie należy wyznać co do rodzaju i liczby.

Świadome i dobrowolne zatajenie grzechu ciężkiego sprawia, że spowiedź nie jest ważna.

Jeżeli natomiast człowiek szczerze odbył rachunek sumienia, ale bez własnej winy zapomniał o grzechu ciężkim, jego spowiedź pozostaje ważna. Zapomniany grzech ciężki należy wyznać przy następnej spowiedzi, gdy zostanie sobie przypomniany.

Kościół zaleca również regularne wyznawanie grzechów lekkich. Pomaga ono kształtować sumienie, walczyć ze złymi skłonnościami i wzrastać w życiu duchowym.

5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu

Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie zawsze naprawia wszystkie szkody, które grzech spowodował.

Dlatego człowiek powinien – na ile jest to możliwe – naprawić wyrządzone krzywdy, na przykład oddać przywłaszczoną rzecz, przywrócić dobre imię osobie oczernionej czy wynagrodzić wyrządzoną szkodę.

Kapłan wyznacza również odpowiednią pokutę, którą penitent powinien wypełnić.

---

Kiedy można przystąpić do spowiedzi świętej w naszej parafii?

Kapłani naszej parafii spowiadają zazwyczaj:

• w dni powszednie od godz. 6.20,
• w dni powszednie od godz. 17.30,
• podczas niedzielnych Mszy Świętych.

Może się zdarzyć, że z powodu innych obowiązków duszpasterskich kapłan nie będzie mógł spowiadać w wyznaczonym czasie.

W pilnej sytuacji można zgłosić się do zakrystii i poprosić kapłana o możliwość przystąpienia do spowiedzi.

---

Jak często należy się spowiadać?

Każdy wierny, który osiągnął wiek rozeznania, jest zobowiązany przynajmniej raz w roku wyznać wszystkie grzechy ciężkie, których jest świadomy.

Osoba świadoma popełnienia grzechu ciężkiego powinna przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania przed przyjęciem Komunii Świętej.

Kościół zaleca również regularną spowiedź z grzechów lekkich. Częste korzystanie z tego sakramentu pomaga kształtować sumienie, walczyć ze słabościami, przyjmować uzdrawiającą łaskę Chrystusa i wzrastać w życiu duchowym.

---

Czym jest grzech ciężki?

Grzech ciężki, nazywany również grzechem śmiertelnym, niszczy w sercu człowieka miłość i pozbawia go łaski uświęcającej.

Aby grzech był grzechem ciężkim, muszą wystąpić jednocześnie trzy warunki:

1. dotyczy poważnej materii,
2. został popełniony z pełną świadomością,
3. został popełniony z całkowitą zgodą woli.

Jeżeli któregoś z tych warunków brakuje, nie można mówić o grzechu śmiertelnym w pełnym znaczeniu.

Osoba świadoma popełnienia grzechu ciężkiego powinna pojednać się z Bogiem w sakramencie pokuty i pojednania i nie przystępować do Komunii Świętej przed otrzymaniem rozgrzeszenia.

---

Czym jest grzech lekki?

Grzech lekki, nazywany również grzechem powszednim, nie zrywa przymierza człowieka z Bogiem i nie pozbawia go łaski uświęcającej, ale osłabia miłość i utrudnia wzrastanie w dobru.

Grzech powszedni popełniamy wtedy, gdy w materii lekkiej nie zachowujemy prawa moralnego albo gdy w materii poważnej brakuje pełnej świadomości lub całkowitej zgody.

Grzechy lekkie mogą być gładzone również poza sakramentem pokuty. Do odpuszczenia grzechów powszednich przyczyniają się między innymi:

• modlitwa,
• uczynki miłości i miłosierdzia,
• pokuta,
• szczery akt żalu,
• godne przyjęcie Eucharystii.

Kościół jednak gorąco zaleca regularne wyznawanie również grzechów lekkich w sakramencie pokuty, ponieważ pomaga ono kształtować sumienie, walczyć ze złymi skłonnościami i wzrastać w świętości.

Co to jest sakrament namaszczenia chorych?

Namaszczenie chorych, obok sakramentu pokuty i pojednania, należy do sakramentów uzdrowienia.

Przez ten sakrament Chrystus przychodzi z pomocą człowiekowi doświadczającemu poważnej choroby lub słabości związanej z podeszłym wiekiem.

Sakrament namaszczenia chorych:

• umacnia chorego łaską Ducha Świętego,
• przynosi pokój i odwagę,
• pomaga przezwyciężać zniechęcenie i lęk,
• jednoczy cierpienie chorego z męką Chrystusa.

Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym wyłącznie dla osób umierających. Nie należy więc odkładać go do ostatnich chwil życia.

---

Jakie są skutki sakramentu namaszczenia chorych?

Sakrament namaszczenia chorych przynosi szczególną łaskę, której owocami są:

• umocnienie, pokój i odwaga w przeżywaniu cierpienia, poważnej choroby lub słabości wieku,
• głębsze zjednoczenie z męką Chrystusa,
• łaska służąca dobru całego Kościoła,
• przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł otrzymać go w sakramencie pokuty,
• przygotowanie człowieka do przejścia do życia wiecznego,
• a jeśli służy to jego zbawieniu – również odzyskanie zdrowia.

---

Kto może przyjąć sakrament namaszczenia chorych?

Sakrament namaszczenia chorych może przyjąć wierny, który po osiągnięciu używania rozumu zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie z powodu poważnej choroby lub podeszłego wieku.

Sakrament można przyjąć ponownie, jeśli:

• chory po odzyskaniu zdrowia ponownie poważnie zachoruje,
• podczas tej samej choroby jego stan znacznie się pogorszy.

Namaszczenia można udzielić również przed poważną operacją, jeśli jej przyczyną jest niebezpieczna choroba.

Nie należy czekać z wezwaniem kapłana do chwili, gdy chory traci przytomność lub znajduje się w agonii.

---

Kto może udzielić sakramentu namaszczenia chorych?

Sakramentu namaszczenia chorych mogą udzielać wyłącznie kapłani – biskupi i prezbiterzy.

---

Jak wygląda obrzęd namaszczenia chorych?

Kapłan modli się nad chorym, w milczeniu nakłada na niego ręce, a następnie namaszcza jego czoło i dłonie olejem chorych, wypowiadając słowa modlitwy przewidziane przez liturgię Kościoła.

W sakramencie tym cały Kościół powierza chorego Chrystusowi, prosząc dla niego o umocnienie, zbawienie i potrzebne łaski.

Jeżeli pozwala na to stan chorego i okoliczności, sakrament namaszczenia może być poprzedzony spowiedzią, a następnie chory może przyjąć Komunię Świętą.

---

Co przygotować w domu przed przybyciem kapłana?

Jeśli stan chorego na to pozwala, warto przygotować miejsce sprzyjające spokojnej modlitwie.

Na stole przykrytym białym obrusem można przygotować:

• krzyż,
• zapalone świece,
• wodę święconą i kropidło.

Jeśli chory ma trudności z przełykaniem i ma przyjąć Komunię Świętą, należy wcześniej poinformować o tym kapłana. Można również przygotować szklankę czystej wody i łyżeczkę.

Najważniejsze jest jednak nie przygotowanie stołu, lecz obecność przy chorym, modlitwa i stworzenie warunków do spokojnego przyjęcia sakramentów.

---

Czy namaszczenie chorych oznacza, że człowiek umiera?

Nie. Namaszczenie chorych nie jest „ostatnim namaszczeniem” przeznaczonym wyłącznie dla osób znajdujących się w agonii.

Kościół zachęca, aby poprosić o ten sakrament, gdy człowiek zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie z powodu poważnej choroby lub podeszłego wieku.

Sakrament ma przynieść choremu umocnienie, pokój i odwagę, zjednoczyć go z Chrystusem i powierzyć Bożemu miłosierdziu. Jeśli służy to jego zbawieniu, może również przyczynić się do odzyskania zdrowia.

Dlatego nie warto odkładać wezwania kapłana na ostatnią chwilę.

---

Kiedy kapłani naszej parafii odwiedzają osoby chore?

Kapłani naszej parafii odwiedzają osoby chore w pierwsze piątki miesiąca.

Przynoszą im Komunię Świętą, a jeśli zachodzi taka potrzeba, udzielają również sakramentu namaszczenia chorych.

W naglących sytuacjach, szczególnie gdy życie chorego jest zagrożone lub znajduje się on w agonii, należy jak najszybciej skontaktować się z parafią i poprosić o przyjazd kapłana.

W takich przypadkach kapłan przybędzie do chorego o każdej porze dnia i nocy.

---

Czym jest Wiatyk?

Wiatyk to Komunia Święta przyjmowana przez osobę znajdującą się u kresu ziemskiego życia.

Jest szczególnym pokarmem na ostatnią drogę chrześcijanina – przejście z tego świata do Ojca.

Dlatego w przypadku poważnego pogorszenia stanu zdrowia bliskiej osoby warto wezwać kapłana odpowiednio wcześnie, aby – jeśli jest to możliwe – chory mógł świadomie:

• przystąpić do spowiedzi,
• przyjąć sakrament namaszczenia chorych,
• przyjąć Komunię Świętą jako Wiatyk.

---

Jak zachować się, gdy kapłan niesie Komunię Świętą do chorego?

Kapłan udający się z Komunią Świętą do chorego niesie ze sobą Najświętszy Sakrament – samego Chrystusa obecnego pod postacią Eucharystyczną.

Spotykając kapłana niosącego Najświętszy Sakrament, należy – stosownie do miejsca, okoliczności oraz swoich możliwości – oddać Chrystusowi należną cześć.

Można uczynić znak krzyża, uklęknąć lub skłonić się i pozdrowić kapłana słowami:

„Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

Gdy kapłan przychodzi z Komunią Świętą do naszego domu, postarajmy się stworzyć atmosferę ciszy, modlitwy i skupienia, pamiętając, że najważniejszym Gościem tego spotkania jest Jezus Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie.

Czym jest sakrament małżeństwa?

Małżeństwo jest przymierzem, przez które mężczyzna i kobieta tworzą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury ku dobru małżonków oraz zrodzeniu i wychowaniu potomstwa.

Między ochrzczonymi małżeństwo zostało przez Chrystusa podniesione do godności sakramentu.

W sakramencie małżeństwa Bóg umacnia miłość małżonków swoją łaską i pomaga im:

• dochować sobie wzajemnej wierności,
• trwać w jedności przez całe życie,
• wspierać się na wspólnej drodze do świętości,
• z miłością przyjmować i wychowywać potomstwo.

Chrześcijańskie małżeństwo staje się również znakiem przymierza Chrystusa z Kościołem i Jego wiernej miłości.

---

Kto może zawrzeć sakrament małżeństwa?

Sakramentalne małżeństwo mogą zawrzeć ochrzczony mężczyzna i ochrzczona kobieta, którzy są wolni do zawarcia małżeństwa i dobrowolnie wyrażają zgodę małżeńską.

Zgoda małżeńska oznacza wzajemne oddanie się sobie i przyjęcie siebie w przymierzu na całe życie.

Małżeństwo zakłada:

• dobrowolność – nikt nie może zostać zmuszony do zawarcia małżeństwa,
• jedność i wierność – małżeństwo jest związkiem jednego mężczyzny i jednej kobiety,
• nierozerwalność – małżonkowie zawierają przymierze na całe życie,
• otwartość na przyjęcie i wychowanie potomstwa.

---

Kto udziela sakramentu małżeństwa?

W Kościele łacińskim to mężczyzna i kobieta udzielają sobie nawzajem sakramentu małżeństwa, wyrażając wobec Kościoła swoją zgodę małżeńską.

Kapłan lub diakon asystujący przy zawarciu małżeństwa przyjmuje zgodę małżonków w imieniu Kościoła i udziela im błogosławieństwa.

---

W jaki sposób zostaje zawarte małżeństwo?

Małżeństwo powstaje przez zgodę małżeńską wyrażoną przez mężczyznę i kobietę, którzy są prawnie zdolni do jej wyrażenia.

Narzeczeni wzajemnie oddają się sobie i przyjmują siebie, zawierając nieodwołalne przymierze na całe życie.

Ważnie zawarte małżeństwo między ochrzczonymi jest sakramentem.

Małżeństwo zostaje dopełnione przez akt małżeński, w którym małżonkowie stają się „jednym ciałem”.

---

Jak wygląda celebracja sakramentu małżeństwa?

Małżeństwo jest zawierane publicznie wobec Kościoła.

Podczas liturgii narzeczeni są pytani o:

• dobrowolność decyzji o zawarciu małżeństwa,
• wolę wytrwania w małżeństwie aż do końca życia,
• gotowość przyjęcia z miłością potomstwa i wychowania go zgodnie z nauką Chrystusa i Kościoła.

Następnie narzeczeni podają sobie prawe dłonie i wyrażają zgodę małżeńską, wypowiadając słowa przysięgi:

„Ja, N., biorę ciebie, N., za żonę/męża i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny, i wszyscy Święci”.

Po zawarciu małżeństwa kapłan błogosławi obrączki, które małżonkowie nakładają sobie wzajemnie jako znak miłości i wierności.

---

Dlaczego małżeństwo sakramentalne jest nierozerwalne?

Miłość małżeńska ze swej natury wymaga jedności i nierozerwalności. Mąż i żona oddają się sobie wzajemnie na całe życie.

Sakramentalne małżeństwo jest również znakiem przymierza Chrystusa z Kościołem – Jego wiernej i nieodwołalnej miłości.

Dlatego ważnie zawarte i dopełnione małżeństwo sakramentalne nie może zostać rozwiązane przez żadną ludzką władzę ani z żadnej przyczyny, poza śmiercią.

---

Kiedy można zawrzeć sakrament małżeństwa w naszej parafii?

W celu ustalenia terminu ślubu należy skontaktować się z kancelarią parafialną.

W naszej parafii istnieje możliwość rezerwacji terminu ślubu z dużym wyprzedzeniem.

---

Jak rozpocząć przygotowanie do ślubu kościelnego?

Przygotowanie do sakramentu małżeństwa warto rozpocząć odpowiednio wcześnie.

Około pół roku przed planowanym ślubem, a najpóźniej trzy miesiące wcześniej, narzeczeni powinni umówić się z księdzem proboszczem na spotkanie i spisanie protokołu przedmałżeńskiego.

W czasie przygotowania narzeczeni uczestniczą również w przygotowaniu przedmałżeńskim oraz spotkaniach w poradni rodzinnej i dopełniają formalności wymaganych do zawarcia małżeństwa.

---

Jakie dokumenty są potrzebne do ślubu kościelnego?

Narzeczeni przygotowują:

1. aktualne świadectwa chrztu do zawarcia małżeństwa, z informacją o przyjętym sakramencie bierzmowania – wystawione nie wcześniej niż sześć miesięcy przed przedstawieniem ich w kancelarii,
2. dowody osobiste narzeczonych,
3. w przypadku ślubu konkordatowego – zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa,
4. zaświadczenie o ukończeniu przygotowania przedmałżeńskiego honorowanego w Diecezji Warszawsko-Praskiej,
5. potwierdzenie uczestnictwa w katechizacji szkolnej, np. świadectwo szkolne z oceną z religii,
6. w przypadku narzeczonych, którzy nie mieszkają na terenie naszej parafii – dokument pozwalający na przeprowadzenie przygotowania i zawarcie małżeństwa w naszej parafii.

Po spisaniu protokołu przedmałżeńskiego należy również dostarczyć:

• zaświadczenie o odbyciu trzech spotkań w poradni rodzinnej,
• dokument potwierdzający wygłoszenie zapowiedzi, jeśli były one głoszone w innej parafii.

---

Kto może zawrzeć małżeństwo w naszej parafii?

W prawie kościelnym znaczenie ma rzeczywiste miejsce zamieszkania, a nie wyłącznie adres zameldowania, miejsce chrztu czy wcześniejszego przyjmowania sakramentów.

Jeżeli jedno z narzeczonych rzeczywiście mieszka na terenie naszej parafii, przygotowanie do małżeństwa i ślub mogą odbyć się w naszej parafii.

Jeżeli żadne z narzeczonych nie mieszka na jej terenie, należy skontaktować się z parafią miejsca zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego w celu uzyskania dokumentów potrzebnych do przeprowadzenia przygotowania i zawarcia małżeństwa w naszej parafii.

W razie wątpliwości dotyczących właściwej parafii lub wymaganych dokumentów zapraszamy do kontaktu z kancelarią parafialną.

---

Czy w naszej parafii działa wspólnota dla małżeństw?

Tak. W naszej parafii działa Équipes Notre-Dame – Ruch Duchowości Małżeńskiej.

Wspólnota pomaga chrześcijańskim małżonkom coraz pełniej przeżywać łaskę sakramentu małżeństwa, pogłębiać więź z Bogiem i ze sobą nawzajem oraz wspólnie wzrastać w świętości.

Małżonków zainteresowanych dołączeniem do wspólnoty zapraszamy do kontaktu z księdzem proboszczem.